SAMORZĄD APTEKARSKI
mgr farm. MATEUSZ SZAMAŁEK
IZBA APTEKARSKA TO TAKŻE JA
Oddolna inicjatywa farmaceutów jako forma realizacji zadań samorządu zawodowego
Działający w strukturach samorządu zawodowego farmaceuci z pewnością doskonale znają stwierdzanie „izba to przecież my sami”, które w tych krótkich słowach streszcza pierwszy artykuł regulującej samorząd aptekarski ustawy. W tym dobitnym stwierdzeniu mieści się również istota naszego samorządu jako organizacji społecznej równych ludzi wykonujących szczególny zawód, a nie jakaś bliżej nieokreślona instytucja o charakterze kontrolno-regulującym. Nie zmienia to faktu, że każdy z nas raz po raz słyszy pytanie, a może nawet czasem i sam je zadaje: „w zasadzie po co mi ten samorząd?”.
Pytanie to zwykle pada w kontekście do nałożonych na nas ustawowo obowiązków, a zwłaszcza konieczności płacenia składek członkowskich. Finalnie pytanie to sprowadza się do ważenia i porównywania korzyści z przynależności do samorządu z wynikającymi z tego faktu powinnościami. I w takim kontekście to pytanie wydaje się jak najbardziej uzasadnione, a odpowiedź na nie powinna prowadzić do doskonalenia naszej organizacji. Zatem ewolucja od pytania „po co mi samorząd?”, poprzez uświadomienie sobie, że „izba to także ja”, może prowadzić nas do innego pytania: „jaką mam korzyść z przynależności do samorządu?”. To z kolei może być doskonałym bodźcem do rozwoju – zarówno własnego w ramach zawodu, jak i naszych koleżanek i kolegów w ramach budowanej przez nas organizacji.
Swego czasu podobny cykl myślowy przeszedłem również ja. Realizując się zawodowo w zakresie zarządzania jakością dystrybucji produktów leczniczych w hurtowni farmaceutycznej, poszukiwałem sposobu rozwoju w ramach najbliższej organizacji – mojej okręgowej izby aptekarskiej. W tamtym czasie samorząd nie oferował gotowych rozwiązań szkoleniowo-rozwojowych dla farmaceutów wykonujących zawód w hurtowni farmaceutycznej. Nie istniała też mniej lub bardziej formalna grupa takich osób. Pomyślałem wówczas, że organizując spotkanie farmaceutów pracujących w hurtowniach mogę „za jednym zamachem” osiągnąć oba cele: umożliwić wzajemne poznanie się koleżanek i kolegów po fachu oraz w ramach dzielenia się doświadczeniem i wiedzą uzyskać formę samoszkolenia dla całej naszej grupy. Naturalnym gruntem do budowania takiej współpracy od początku była okręgowa izba aptekarska – tak żeby było najbliżej, najwygodniej i z gotową do tego typu działań formą organizacji oraz infrastrukturą. Dzięki posiadanej przez biuro izby bazie danych i bezcennym wsparciu pracujących tam osób szybko udało się nawiązać pierwsze kontakty. W izbie mieliśmy też od początku dostępne od ręki podstawowe narzędzia do organizowania spotkań: salkę konferencyjną, komputer z rzutnikiem, materiały biurowe itp. A dla zwykłych ludzkich potrzeb miłego spotkania: kawę i ciasteczka. Niby drobiazg, ale przyjemny element integrujący uczestników spotkania…
Inicjatywa spotkała się z bardzo przychylnym przyjęciem. Już na pierwsze spotkanie w styczniu 2017 roku stawiła się spora grupa farmaceutów, od lat wygłodniała kontaktów z osobami o podobnym doświadczeniu zawodowym, z ogromnym entuzjazmem podkreślając, że „w końcu jest też coś dla nas”. Pamiętajmy, że to wszystko działo się w trakcie wdrażania w Polsce tzw. nowej Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej – jednej z najistotniejszych zmian dla hurtowników. Farmaceuci mieli w związku z tym tysiące pytań i wynikającą z nich dużą potrzebę wzajemnych konsultacji. Szkolenia zewnętrzne, choć dostępne, zawsze wiązały się z wysokimi kosztami, na które nie każdy mógł sobie pozwolić. A podskórnie czuliśmy, że poprzez wzajemną wymianę wiedzy możemy praktycznie za darmo uzyskać nawet lepsze efekty.
Dość szybko sformalizowaliśmy naszą grupę działania w formie Sekcji Pracowników Hurtowni Farmaceutycznych Wlkp. OIA. Poza wewnętrznymi spotkaniami nastawionymi na wymianę doświadczeń były też inne - korzystając z faktu formalnej organizacji bez trudu udawało nam się zapraszać branżowych ekspertów do poprowadzenia dedykowanych szkoleń zewnętrznych. Chęć poznania naszej grupy i możliwość zaprezentowania nam swoich usług eksperckich skutkowała również tym, że za żadne z takich szkoleń nie musieliśmy ponosić kosztów. A warto zaznaczyć, że standardowo takie szkolenia to wydatek rzędu kilkuset złotych za osobę. Nasi członkowie uzyskiwali to w ramach zwykłych izbowych składek członkowskich. Tym samym niczym za dotknięciem magicznej różdżki pytanie „co mam ze składek?” zamieniło się w stwierdzenie „to jest to – w ramach miesięcznej składki mam całoroczny, personalizowany pakiet specjalistycznych szkoleń!”. Za udział w każdym naszym spotkaniu, szkoleniu czy warsztatach członkowie otrzymują punkty edukacyjne oraz certyfikaty, stanowiące potwierdzenie zdobywania nowych kompetencji. Nierzadko przydają się nam one podczas audytów i inspekcji jako dowód ciągłego podnoszenia kwalifikacji, jak też wzbogacają nasze zawodowe CV w oczach obecnych i potencjalnych nowych pracodawców.
Od początku swojego istnienia sekcja ewoluuje. Z biegiem lat nasz model działania wykrystalizował do dojrzałej formy organizacyjnej. Pozwoliło to nam bez problemu przetrwać i działać mimo pandemicznych ograniczeń w pamiętnym roku 2020. Wypracowana wówczas zdalna forma spotkań przyciągnęła liczne grono koleżanek i kolegów spoza regionu Wlkp. OIA. Obecnie naszym standardem są spotkania w formie hybrydowej, w których każdorazowo uczestniczy nawet 30 osób, reprezentujących pełny wachlarz doświadczeń zawodowych w hurtowniach farmaceutycznych. A na mojej liście mailingowej sekcji – czyli wszystkich, którzy wyrazili chęć współpracy i kontaktu – jest nas już prawie 70! Co warte podkreślenia, nadal, tak jak na pierwszym spotkaniu, wszyscy jesteśmy z sobą na „ty”, na koleżeńskiej stopie równości.
Działalność sekcji „hurtowników” samoczynnie wpasowała się w ustawową misję samorządu zawodowego. Choć potrzeba współdziałania zrodziła się całkowicie oddolnie i ze zwykłych ludzkich pobudek – chęci nawiązania relacji z koleżankami i kolegami – z biegiem czasu zauważamy, że tym samym realizujemy co najmniej kilka punktów artykułu 7 ustawy o izbach aptekarskich, traktującego o zadaniach samorządu. Co warte podkreślenia, właśnie ten oddolny charakter – to, że „nikt nam nie każe”, bo „robimy to sami dla siebie”, jest najcenniejsze i zapewnia trwałość naszego działania, niezależnie od czynników zewnętrznych.
A zatem - co dalej? Jakie rodzą się pomysły na przyszłość? Moją wizją, jako inicjatora integracji środowiska farmaceutów pracujących w hurtowniach, jest powielenie wypracowanego tak rozwiązania na inne grupy naszych koleżanek i kolegów. Dostrzegam możliwość istnienia podobnego modelu współdziałania wokół wspólnych celów dla różnych zespołów farmaceutów. Chociażby dla grupy specjalizujących się w świadczeniu usług i opieki farmaceutycznej. Ale nie tylko, bo przecież podobne sobie wyzwania i wspólne doświadczenia mają kierownicy, szpitalnicy, absolwenci czy pracownicy firm farmaceutycznych. Mimo różnic, które przecież są naturalne, nieuniknione i świadczą o naszej różnorodności, możemy integrować nasze środowisko wokół wspólnych celów. Promowanie idei współpracy poprzez kreowanie środowiska przyjaznego do organizowania oddolnych inicjatyw – to sprawdzony w praktyce model, w jakim możemy działać w naszym samorządzie.
Artykuł opublikowany został w numerze 23 "Farmacji Wielkopolskiej"
Link do numeru: https://www.woia.pl/news/0/4/