dr ALINA GÓRECKA
CO WARTO ZMIENIĆ W USTAWIE O ZAWODZIE FARMACEUTY
Ustawa o zawodzie farmaceuty, tak długo oczekiwana przez środowisko aptekarskie, budziła wiele skrajnych emocji już w trakcie prac nad nią oraz po jej uchwaleniu. Dla wielu była powodem do wielkiej radości, że wreszcie, innych natomiast rozczarowała przepisami w zakresie obowiązków zawodowych. Jeszcze inni wiązali i wiążą z nią wielkie nadzieje na rozwój zawodowy i zmianę pozycji farmaceuty w polskim systemie ochrony zdrowia. Wszystkie te poglądy są nośnikiem jednej pozytywnej informacji. Ci, którzy mają pogląd na tę ustawę, najpewniej ją przeczytali.
W poprzednich wydaniach „Farmacji Wielkopolskiej” opublikowane zostały opinie farmaceutów wykonujących zawód w różnych obszarach, tych, których doświadczenie zawodowe to dekady i tych, którzy rozpoczynają swoją zawodową drogę. W swoim artykule jako prezes Wielkopolskiej Okręgowej Rady Aptekarskiej chciałabym podsumować tę dyskusję poprzez spojrzenie na regulacje zawarte w ustawie o zawodzie farmaceuty z perspektywy innych ustaw o zawodach medycznych. Co ciekawego i ważnego jest w ustawach dotyczących innych zawodów, a brakuje w ustawie o zawodzie farmaceuty? O jakie przepisy warto aplikować w najbliższej przyszłości?
Obecna ustawa o zawodzie farmaceuty nie jest pierwszą ustawą o naszym zawodzie w polskim porządku prawnym. Ta pierwsza pochodzi jeszcze sprzed wojny. To ustawa z 25 marca 1938 r. o wykonywaniu zawodu aptekarskiego (DZ.U. 1938 nr 23 poz. 202). Jej tekst jest ciągle dostępny na stronach sejmowych[1], ale ma już tylko wartość historyczną. Znajdziemy w niej jednak wiele regulacji, które nie wypadły do dziś z porządku prawnego i znalazły się obwiązującej ustawie o zawodzie farmaceuty. To przepisy o obowiązku przynależności do izby aptekarskiej wszystkich, którzy chcą wykonywać ten zawód, regulacje dotyczące powierzania zastępstwa kierowania apteką, zbieżne warunki utraty prawa wykonywania zawodu, zakaz jednoczesnego wykonywania zawodu lekarza, regulacje dotyczące zachowania tajemnicy zawodowej. Przedwojenny ustawodawca podkreśla, że ,,apteka nie może być pozostawiona bez zarządcy, a właściciel, dzierżawca lub zarządca nie mogą być jednocześnie zarządzającymi inną apteką”.
Ciekawe z historycznego punktu widzenia są ustępy dotyczące uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu. Pamiętajmy, że funkcjonowanie tej ustawy dotyczy czasu mozolnego budowania państwa polskiego, na terenie którego zawód wykonywali aptekarze, którzy wykształcili się i rozpoczęli pracę przed rokiem 1918 w różnych zaborach. Ta ustawa miała na celu także uznanie kwalifikacji zdobytych właśnie przed 1918 r. Za niezbędne do uzyskania prawa wykonywania zawodu aptekarza były:
- dyplom magistra farmacji lub prowizora uzyskany na jednym z uniwersytetów Cesarstwa Rosyjskiego
lub
- dyplom magistra farmacji wydany przez jeden z uniwersytetów monarchii austro-węgierskiej
lub
- upoważnienie do wykonywania zawodu aptekarskiego (aprobata), wydane przez właściwe władze na obszarze Rzeszy Niemieckiej.
W odrodzonej II Rzeczypospolitej kwalifikacje do wykonywania zawodu aptekarza można było zdobyć uzyskując tytuł magistra farmacji lub doktora na jednym z uniwersytetów państwa polskiego.
Ustawa ta obowiązywała do 1952 r. Uchylona została w całości przez ustawę z dnia 8 stycznia 1951 r. o aptekach, podpisaną przez prezydenta Bolesława Bieruta w rozkwicie stalinizmu. To od tego czasu do 1991 r. przestaliśmy być zawodem zaufania publicznego, na co dodatkowo złożyły się takie czynniki, jak nacjonalizacja aptek oraz uchylenie ustawy z 15 sierpnia 1939 r. o izbach aptekarskich (Dz.U. 1939 nr 55 poz. 346) ustawą z 8 stycznia 1951 r. o zniesieniu izb aptekarskich (DZ.U. 1951 nr 1 poz.3).
W stalinowskiej rzeczywistości i budowanej demokracji socjalistycznej nie było miejsca na samorządność terytorialną, związków zawodowych czy samorządów zaufania publicznego. Przemiany ustrojowe w Polsce, zapoczątkowane w 1989 r., pozwoliły na odrodzenie się samorządności, w tym samorządności zawodów zaufania publicznego. Dla farmaceutów była to ustawa z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (pierwotny tekst ogłoszony w Dz.U.1991 nr 41 poz. 179).
Zadziwiające, dlaczego tak długo musieliśmy czekać, bo aż 30 lat, na ustawę o zwodzie farmaceuty? To temat dla historyków procesów legislacyjnych, którzy w swoich poszukiwaniach znaleźliby i osoby, i środowiska, którym tak bardzo zależało na tym, aby takiej ustawy nie było. Obecnie funkcjonujemy wśród innych medycznych zawodów zaufania publicznego i w ww. ustawie w art. 2 ust. 1 czytamy:
Zawód farmaceuty jest samodzielnym zawodem medycznym.
Analogiczny zapis znajduje się w ustawach o innych zawodach medycznych, na przykład w ustawie o zawodach pielęgniarki i położnej[2] oraz ustawie o zawodzie fizjoterapeuty[3].
Podobny jest zakres regulacji dotyczących wykonywania innych zawodów medycznych objętych daną ustawą o zawodzie. Są to:
- wymagane kwalifikacje do wykonywania zawodu;
- warunki uzyskiwania prawa wykonywania zawodu;
- uznawanie kwalifikacji osób, które w Polsce chcą wykonywać zawód, ale wykształcenie zdobyły poza Unią Europejską;
- kompetencje w zakresie wykonywania usług i świadczeń, które są uważane za wykonywanie danego zawodu;
- regulacje dotyczące kształcenia przeddyplomowego;
- regulacje dotyczące szkolenia podyplomowego (kursy kwalifikacyjne, specjalizacje, kształcenie ciągłe);
- regulacje dotyczące przerw w wykonywaniu zawodu i staży przypominających;
- zagadnienia dotyczące odpowiedzialności zawodowej i obowiązków zawodowych;
- obowiązek przynależności do samorządu zawodowego.
Można zatem powiedzieć, że podstawowa konstrukcja ustawy o medycznym zawodzie zaufania publicznego jest dość spójna w polskim porządku prawnym.
W ustawach dotyczących diagnosty laboratoryjnego[4], fizjoterapeuty i ratownika medycznego[5] znajdujemy przepisy regulujące funkcjonowanie samorządu zawodowego, podczas gdy zasady funkcjonowania samorządu zawodowego farmaceutów, lekarzy, pielęgniarek i położnych regulują odrębne ustawy.
Lektura poszczególnych ustaw jest bardzo interesująca zarówno ze względu na opisowy charakter czynności zawodowych, odpowiedzialności zawodowej, jak i na przybliżenie nam istoty pojęcia zawód zaufania publicznego, zawód regulowany. Pozwala nam zrozumieć skomplikowany charakter tych zawodów, a także jest potwierdzeniem tezy, że takie regulacje ich wykonywania oraz piecza samorządów zawodowych nad ich wykonywaniem leżą w interesie publicznym. Ma to znaczenie, tym bardziej że nie znajdziemy ustawowej definicji zawodu zaufania publicznego.
Dobre otoczenie prawne dla wykonywania każdego z tych zawodów jest niezbędne nie tylko dla bezpieczeństwa publicznego (w odniesieniu do odbiorców usług oferowanych/zapewnianych przez dany zawód zaufania publicznego), ale również dla samych osób wykonujących takie zawody.
Osoba wykonująca zawód zaufania publicznego musi wykazywać się nienaganną postawą etyczną oraz zdolnością do czynności prawnych. Wymagany jest także taki stan zdrowia wykonującego taki zawód, który nie będzie zagrożeniem dla jakości wykonywanych usług. I tu również znajdziemy analogiczne zapisy w ustawach o zawodach medycznych. Jeżeli rada samorządu zawodowego stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu zawodu z przyczyn zdrowotnych, może w drodze uchwały zawiesić prawo wykonywania zawodu lub je ograniczyć w wykonywaniu ściśle określonych czynnościach. Taką uchwałę właściwa rada może podjąć na podstawie orzeczenia specjalnie powołanej komisji lekarskiej. Zawieszenie prawa wykonywania zawodu ze względu na stan zdrowia wykonującego zawód może być czasowe, do czasu ustania przyczyny (na przykład art. 12 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty[6] oraz art. 22 ustawy o zawodzie farmaceuty). Ubezwłasnowolnienie lub częściowe ubezwłasnowolnienie to jedna z okoliczności powodujących utratę prawa wykonywania zawodu. Takie zapisy służą ochronie tzw. klientów korzystających z usług osób wykonujących zawód zaufania publicznego.
Tajemnica zawodowa
Tajemnica zawodowa jest jednym z fundamentów każdego zwodu zaufania publicznego. W przypadku zawodów medycznych ma szczególny charakter, ponieważ dotyczy najbardziej wrażliwych danych pacjenta, związanych z jego zdrowiem. Przepisy o obowiązku dochowania tajemnicy zawodowej w zakresie informacji o stanie zdrowia, w których posiadanie weszliśmy w związku z wykonywaniem medycznego zawodu zaufania publicznego, znajdują się między innymi w:
- 40 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty;
- 17 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej;
- 29 ustawy o medycynie laboratoryjnej;
- 9 ust. 3 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty;
oraz
- 34 ustawy o zawodzie farmaceuty.
Ochrona prawna należna funkcjonariuszom publicznym
Od niedawna dzięki inicjatywie legislacyjnej Dolnośląskiej Izby Aptekarskiej farmaceuci mogą się cieszyć ochroną prawną należną funkcjonariuszom publicznym. Weszła ona do porządku prawnego w drodze nowelizacji ustawy o zawodzie farmaceuty w dniu 12 lipca 2022 r.[7] (dodany art. 35a). Analogiczną ochronę ustawową gwarantuje:
- 44 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty;
- 11 ust. 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej;
- 5 ust. 1 ustawy o państwowym ratownictwie medycznym.[8]
Ne znajdziemy jednak takich przepisów w ustawach o medycynie laboratoryjnej i ustawie o zawodzie fizjoterapeuty.
Odpowiedzialność karna za wykonywanie medycznego zawodu zaufania publicznego bez uprawnień
Tytuły zawodowe lekarza, farmaceuty, pielęgniarki, diagnosty laboratoryjnego, ratownika itd. są ustawowo chronione. Oznacza to, że osoba, która je wykonuje, musi posiadać wymagane ustawowo kwalifikacje, posiadać prawo wykonywania zawodu przyznane przez samorząd zawodowy i być wpisana do właściwego rejestru zawodowego prowadzone przez dany samorząd. To oznacza, że przynależność do samorządu zawodowego oraz wpis do właściwego rejestru osoby wykonującej taki zawód jest obligatoryjna. W ustawach o zawodach regulują to odpowiednie zapisy. W ustawie o zawodzie farmaceuty czytamy o tym w art. 25 i art. 26:
Art. 25
Zawód farmaceuty może wykonywać osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu farmaceuty, która złożyła ślubowanie i jest wpisana do rejestru farmaceutów, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich.
Art. 26
Osoby wykonujące zawód farmaceuty są zrzeszone w samorządzie zawodu farmaceuty. Przynależność do samorządu zawodu farmaceuty jest obowiązkowa dla farmaceutów wykonujących zawód farmaceuty.
Kto bez uprawnień zawodowych udziela świadczeń zdrowotnych lub usług farmaceutycznych podlega karze grzywny lub nawet ograniczeniu wolności. W przypadku farmaceutów czytamy o tym w art. 80 oraz art. 81 ustawy o zawodzie farmaceuty:
Art. 80
Kto nie posiadając wymaganych uprawnień sprawuje opiekę farmaceutyczną, udziela usługi farmaceutycznej lub wykonuje zadania zawodowe, o których mowa w art. 4 zakres wykonywania zawodu farmaceuty ust. 4, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 81
- Kto powierza wykonywanie zawodu farmaceuty osobie, która nie posiada wymaganych uprawnień, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
- Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega grzywnie.
I te właśnie regulacje (podobne w treści występujące w ustawach o zawodach medycznych) wchodzące w zakres prawa karnego, mają na celu ochrona społeczeństwa przed osobami, które udają lekarza, farmaceutę czy fizjoterapeutę, a z uwagi na brak przynależności do danego samorządu zawodowego nie mogą być pociągnięte do odpowiedzialności zawodowej sprawowanej przez dany samorząd.
Koszty kształcenia podyplomowego w zawodach medycznych
Dla lekarza i lekarza dentysty staż podyplomowy obejmuje doskonalenie umiejętności praktycznych oraz pogłębienie wiedzy teoretycznej (art. 15 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty). Ustawowo jest opisany zakres aktywności i kompetencji, jakie powinien posiąść odbywający staż lekarz. Ciekawym elementem szkolenia stażowego są szkolenia z komunikacji z pacjentem, zespołem terapeutycznym oraz szkolenia zapobiegające wypaleniu zawodowemu. Staż trwa 12 miesięcy. Lekarze i lekarze dentyści odbywają go na podstawie umowy o pracę, zawartej na czas określony w celu przygotowania zawodowego obejmującego realizację programu stażowego, który musi odbywać się pod nadzorem lekarza specjalisty. W trakcie odbywania stażu podyplomowego lekarz może wykonywać zawód wyłącznie w miejscu odbywania stażu, chyba że dodatkowo prowadzi prace badawcze w dziedzinie medycyny. Lista podmiotów uprawnionych do przyjmowania na staże podyplomowe lekarzy jest prowadzona przez marszałka województwa.
W przypadku farmaceutów staż po obronie pracy magisterskiej jest częścią studiów, odbywa się w aptece, nie na podstawie umowy o pracę, a opiekun stażu musi wykazać się jedynie pięcioletnim stażem pracy w aptece.
W dalszych przepisach ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty czytamy o współuczestniczeniu państwa w kosztach specjalizacji lekarzy poprzez finansowanie rezydentur. Minister zdrowia może w ramach środków z budżetu państwa dofinansować także koszty szkolenia specjalizacyjnego (art. 16j oraz art. 16k tej ustawy).
Prawo do dofinansowania ze środków budżetowych specjalizacji mają zapisane również pielęgniarki i położne. W art. 70 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej czytamy:
Specjalizacja jest dofinansowywana ze środków publicznych przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa, w ramach posiadanych środków, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia minimalnej liczby miejsc szkoleniowych dla pielęgniarek i położnych, które mogą corocznie rozpocząć specjalizację dofinansowywaną z tych środków. Specjalizacja jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
O możliwości dofinansowania kosztów specjalizacji czytamy także w ustawie o zawodzie fizjoterapeuty:
Art. 35 ust. 4. Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym fizjoterapeutów.
Analogiczny przepis znajdziemy w ustawie o medycynie laboratoryjnej:
Art. 31 ust. 3. Szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowane przez ministra właściwego do spraw zdrowia w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia minimalnej liczby miejsc szkoleniowych dla diagnostów laboratoryjnych, którzy mogą corocznie rozpocząć specjalizację dofinansowywaną z tych środków.
Jednym z zadań ustawowych samorządu zawodowego jest sprawowanie pieczy nad kształceniem podyplomowym. Jednym z ważnych elementów decydujących o podejmowaniu takiego kształcenia są koszty. Wydaje się zatem bardzo zasadnym podjęcie działań przez samorząd aptekarski, aby można było wesprzeć finansowo kształcenie podyplomowe farmaceutów. Niezbędna jest do tego delegacja ustawowa dla Ministra Zdrowia, w tym zakresie i o taki zapis należy zbiegać.
Na szczęście mamy przepisy o urlopie szkoleniowym dla farmaceutów. Są one analogiczne do przepisów o urlopach szkoleniowych między innymi dla zawodów lekarza i pielęgniarki.
Wyłączenie odpowiedzialności za skutki błędów w systemie informatycznym
Uwagę moją zwróciły przepisy w ustawie o zawodzie lekarza i lekarza dentysty dotyczące odpowiedzialności zawodowej w coraz bardziej scyfryzowanym systemie ochrony zdrowia.
W art. 45 ust. 2c tejże ustawy czytamy:
Lekarz i świadczeniodawca nie ponoszą odpowiedzialności za skutki błędnego działania narzędzia informatycznego, o którym mowa w art. 9b ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, polegającego na nieprawidłowym określeniu odpłatności w związku z rozbieżnością danych zawartych w narzędziu a przepisami prawa, w szczególności z wykazami, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.
Co ciekawe, analogiczne przepisy znajdziemy w ustawie o zawodzie pielęgniarki i położnej w art. 15a ust. 4b tej ustawy:
Pielęgniarka lub położna oraz świadczeniodawca nie ponoszą odpowiedzialności za skutki błędnego działania narzędzia informatycznego, o którym mowa w art. 9b ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, polegającego na nieprawidłowym określeniu odpłatności
w związku z rozbieżnością danych zawartych w narzędziu a przepisami prawa, w szczególności z wykazami, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o refundacji.
Wprowadzenie takiego przepisu ustawowego dla lekarzy i pielęgniarek to właściwe działanie mające na celu ochronę przed odpowiedzialnością za niezawinione błędy systemu informatycznego dla wystawiania recept. Błędy systemu mogą być przecież problemem także dla farmaceutów, którzy mają prawo nie tylko je wystawiać, ale również ponoszą odpowiedzialność za ich realizację.
E-recepta nie ma walidacji dokumentu na odpowiednim poziomie, nie ma narzędzi, aby rozwiązać problemy związane z wątpliwościami lub oczywistymi błędami na linii lekarz - farmaceuta. Jednak w ustawie o zawodzie farmaceuty nie ma żadnego przepisu, który chroniłby farmaceutów w zakresie odpowiedzialności za realizację błędnie wypisanych, a dalej błędnie zrealizowanych recept nie z winy farmaceuty.
To także pole do działania samorządu aptekarskiego nie tylko w zakresie latami oczekiwanej pełnej walidacji systemu e-recepty, ale i zabezpieczenia farmaceutów przed odpowiedzialnością w przypadku błędnie działającego systemu do ich realizacji.
Dostęp do dokumentacji medycznej dla zawodów medycznych
Niektóre zawody medyczne mają zagwarantowany dostęp do dokumentacji medycznej, który jest niezbędny dla prawidłowego realizowania świadczeń zdrowotnych będących w zakresie ich kompetencji. Prawo do dostępu do dokumentacji medycznej pacjenta mają zapisane w swojej ustawie pielęgniarki i położne. Zgodnie z art. 13 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej:
Pielęgniarka i położna mają prawo wglądu do dokumentacji medycznej pacjenta oraz do uzyskania od lekarza pełnej informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych metodach diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych, zapobiegawczych i dających się przewidzieć następstwach podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym do udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych.
Analogiczny zapis mamy w art. 7 ustawy o zawodzie fizjoterapeuty:
Fizjoterapeuta ma prawo wglądu do dokumentacji medycznej pacjenta oraz do uzyskania od podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych pełnej informacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2020 r. poz. 849) o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych metodach diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych, zapobiegawczych i dających się przewidzieć następstwach podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym do udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych.
Podobne przepisy znajdziemy w ustawie o zawodzie ratownika medycznego i samorządzie ratowników. Zgodnie z art. 52 ust. 1 tej ustawy:
Ratownik medyczny ma prawo wglądu do dokumentacji medycznej oraz do uzyskania od lekarza, lekarza dentysty, felczera, pielęgniarki, położnej, fizjoterapeuty oraz innego ratownika medycznego informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu, proponowanych metodach diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych, zapobiegawczych i dających się przewidzieć następstwach podejmowanych działań – w zakresie niezbędnym do udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych.
Farmaceuci w swojej ustawie o zawodzie otrzymali uprawnienie do wykonywania świadczeń zdrowotnych opisanych jako opieka farmaceutyczna i usługi farmacji klinicznej. Jednak nie ma żadnego przepisu, który uprawniałyby farmaceutę do dostępu do dokumentacji medycznej pacjenta w zakresie niezbędnym do wykonywania tych świadczeń. Błąd? Zaniedbanie? Dziś to jest nieważne.
Istotne jest to, że brak ustawowego prawa do dostępu do dokumentacji medycznej pacjenta skutecznie utrudni lub wręcz uniemożliwi prawidłowe wykonywanie świadczeń z zakresu opieki farmaceutycznej oraz wykonywanie usług farmacji klinicznej.
PODSUMOWANIE
Myślę, że samorząd zawodowy farmaceutów powinien jak najszybciej podjąć działania, aby także w tym zakresie uzupełnić ustawę o naszym zawodzie. Okresowa analiza wszystkich ustaw o zawodach medycznych jest moim zdaniem niezbędna dla przygotowywania właściwych strategii w zakresie przygotowywania projektów nowelizacji ustawy o zawodzie farmaceuty. Widzimy, że ustawy o zawodach rozwijają się i są uzupełniane o regulacje niezbędne dla odpowiedzianego wykonywania tego zawodu, przepisy, które pacjentowi gwarantują właściwą jakość i bezpieczeństwo usług i świadczeń zdrowotnych, ale także odpowiednio chronią tych, którzy ten zawód wykonują.
Najstarszą obowiązująca ustawą o zawodzie medycznym jest ustawa o zawodzie lekarza i lekarza dentysty (uchwalona w dniu 5 grudnia 1996 r.); ponad 20 lat ma ustawa o zawodach pielęgniarki i położnej.
W 2021 r. weszła w życie ustawa o zawodzie farmaceuty. Musimy jako środowisko ciągle pracować, aby dawała nam odpowiednie kompetencje, adekwatne do wykonywanych zadań oraz odpowiednio chroniła tych, którzy zawód farmaceuty będą wykonywać. Dla osiągniecia tego celu trzeba nie tylko współpracować ze wszystkimi zwodami zaufania publicznego w ochronie zdrowia, ale także obserwować treść i nowelizacje ustaw o tych zawodach. Już dziś widzimy, że ustawa o zawodzie farmaceuty musi być rozwijana. Mam nadzieję, że będzie to jedno z zadań Naczelnej Izby Aptekarskiej w następnej kadencji.
[1] https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19380230202
[2] Ustawa z 15 lipca 2011 roku o zawodach pielęgniarki i położnej (tekst jednolity Dz.U.2022 poz. 2702).
[3] Ustawa z 25 września 2015 roku o zawodzie fizjoterapeuty (tekst jednolity Dz.U.2022 poz.168).
[4] Ustawa z dnia 15 września 2022 r. o medycynie laboratoryjnej (Dz.U.20222280).
[5] Ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o zawodzie ratownika medycznego oraz samorządzie ratowników medycznych (Dz.U.2022.2705) – wchodzi w życie w dniu 22 czerwca 2023 r.
[6] Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jednolity Dz.U.2022.1731).
[7] Dz.U.2022.1344.
[8] Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (tekst jednolity Dz.U.2022.1720).
Artykuł opublikowany został w numerze 22 "Farmacji Wielkopolskiej"
Link do numeru: https://www.woia.pl/dat/farmacja/18/